O rozwoju formującej się kultury starożytnego Egiptu świadczą odkrycia, sięgające czasów czwartego tysiąclecia przed naszą erą. Pozwalają one śledzić rozwój społeczeństwa w dolinie Nilu, którego sztuka była jedną z najwspanialszych sztuk, a monumentalna architektura kamienna przetrwała tysiąclecia jako świadectwo jego potęgi i wielkości. Dzieje Egiptu dzieli się na wielowiekowe okresy. W każdym z nich rządziło od kilku do kilkunastu dynastii, obejmując łącznie kilkuset faraonów. Najwyższą władzę sprawował faraon despotycznie rządzący państwem. Poszczególnymi prowincjami (nomami) władali wielkorządcy — nomarchowie, bezlitośnie wykorzystując zarówno pracę niewolników, jak i niższych warstw społecznych, przede wszystkim wolnej ludności, trudniącej się rolnictwem.
Rozbieżne interesy najwyższych klas społecznych kapłanów i arystokracji nomowej nie raz na przestrzeni dziejów doprowadzały do walk między poszczególnymi prowincjami i faraonem. Okres rządów faraonów kończy się na XXX dynastii w roku 332 p.n.e., w którym Aleksander Macedoński podbija Egipt. Następuje okres panowania greckiego na ziemi egipskiej — epoka Ptolemeusza. W I wieku p.n.e., w roku 33 Egipt podbijają Rzymianie. Zanim to jednak nastąpi dzieje państwa egipskiego zaznaczyły się w historii długimi okresami wspaniałego rozwoju.